نوای زندگی

دوست دارم که نوشتن برام تبدیل بشه به یک روتین. به چیزی شبیه به یک وعده غذایی. البته الان هم همینطوره و وقتی نمی نویسم، کلافه و سردرگم میشم و صدای قار و قور ذهنم در میاد. اما دوست دارم نوشتن‌هام قالبی متفاوت به خودش بگیره. الان اوضاع اینطوریه که وقتی نیاز به نوشتن دارم سراغ وبلاگم میام و هرچیزی که به ذهنم می رسه رو می نویسم بدون این که دغدغه خوب نوشتن و ویرایشش رو داشته باشم، چون به راحتی می تونم تیک "ثبت موقت و عدم نمایش در وبلاگ" رو بزنم و خلاص. در واقع در حال حاضر با دم دست‌ترین چیزها که حکم...

امروز یه وبسایتی پیدا کردم که توش کارکنان یک شرکت میتونن نظرشون رو درباره اون شرکت ثبت کنن. بعد از خوندن نظرات متحیر موندم که پس کجا خوبه برای کار کردن؟ خودم همیشه به این موضوع باور داشتم که همه ما تو یه قایق نشستیم و نمیشه انتظار تفاوت زیادی بین سازمان ها داشت، اما خوب تصورم این بود که شاید یه سری از جاهایی که به قول امروزی ها، برند کارفرمایی بهتری دارن، یکمی اوضاع مناسب تری داشته باشن که خوب این تصویر در حال حاضر کلا نابود شد. بارها این جمله رو از آدم های با تجربه تر از خودم شنیدم که برای این که حالت تو یه سازمانی خوب باشه باید عضوی از یه تیم باشی (منظور از تیم قطعا تیم های معمول کاری نیست) اما هیچ وقت باور نکردم و همیشه به خودم گفتم این فرضیه صرفا برآمده از طرز فکر آدم هایی هست که خودشون ...

در قسمتی مشغول به فعالیت هستم که میشه گفت یکی از کارهای اصلیم تولید محتواست، به این معنی که از من انتظار میره در مورد موضوعات مختلف – در قالب کتاب، کتابچه و ... – مطلب بنویسم. معمولا برای شروع، اول در سایت کتاب خونه ملی درباره موضوع مورد نظر جست و جو می کنم تا ببینم در ایران چه کتاب هایی در این زمینه وجود داره و دوم در کتاب خونه گوگل (Google books) می گردم تا بفهمم در خارج از ایران چه کارهایی در...

چاپ شد: خیلی دوستش دارم. اولین تجربه جدی کاری من با نوشتن این کتاب شروع شد. سعی کردم خوب بنویسم، هرچند که میدونم به عنوان اولین کار نقصانهای زیادی خواهد داشت.این کتاب در واقع راهنمایی است برای معلمان مدارس تا با وجود محدودیتهای موجود در سیستم اموزشی بتونن خلاق باشن و خلاقیت دانش اموزانشون رو پرو...

چقدر خوشحالم که از تمام اون چیزهایی که در رابطه با رشته تحصیلیم می خونم لذت می برم حتی اگر به واسطه اجباری مثل امتحان باشه. یه لحظه با خودم فکر کردم که اون هایی که رشتشون رو دوست ندارن و یا کلا درس خوندن رو دوست ندارن و صرفا به دلایلی غیر از علاقه مندی وارد رشته ها و دوره های دانشگاهی میشن چه عذابی را تحمل می کنن. ...

همه آدم ها و تاکید می کنم همه آدم ها! فقط و فقط به فکر منافع خودشون هستن و بس. حتی اگر کسی به هر نحوی به کس دیگه ای در موقعیتی کمک می کنه، باز هم به خاطر خودش هست تا بتونه از این طریق یکی از خلاء های وجودش رو پر کنه. هرکسی هم غیر از این بگه شعار داده. ...

دیروز برای کسی که در بستر بیماری بود نوشتم: «هرچند که گاهی یه سری از عوامل تو زندگی بر ما غلبه می کنن، اما در نهایت پیروزی از آنِ ماست.» گاهی آدم حرف هایی رو که دوست داره به خودش بگه، به بقیه میگه....

بالاخره به سه روز تعطیلی پشت سر هم خوردم و تونستم بین لذت مشهد رفتن و لذت تنها موندن تو تهران و کارهای مورد علاقه رو انجام دادن، دومی رو انتخاب کنم و یکمی خلوت کنم، آهنگ گوش بدم، پیانو بزنم، فکر کنم، بخوابم! بنویسم و اوقاتم رو با دوستای قدیمی بگذرونم. دوستایی که فکر نمی کنن که جاشون رو توی این دنیا تنگ کردی و قصد ندارن که تورو پشت سر بذارن....

انگار من روزه ی پیانو گرفته بودم و با پیانو افطار و عید کردم. خوش گذشت....

حدود یک ساله که به واسطه یک بنیاد خیریه با چند تا دختر 19-23 ساله همراه شدم و بهشون پیانو درس میدم. الان داریم به اواخر دوره دوم نزدیک میشیم و بچه ها دارن برای اجرا در روز جشن پایان ترم آماده میشن. نمی دونم کدوم یکی از ما بیشتر خوشحالیم. بچه ها که پیانو رو تا حدی یاد گرفتن و می تونن دربرابر خانواده ها و دوستانشون قطعه ای بنوازن و یا منی که می بینم با وجود همه محدودیت های موجود تونستم یه چیزایی در حد توان بهشون یاد بدم. دیروز سر کلاس بودم که خانمی در زد و در حالی که چشماش پر اشک بود، وارد کلاس شد. ازم پرسید: «شما معلم موسیقی این بچه ها هستین؟ اینا اینقدر قشنگ پی...