من تو حوزه محصول یه آدم تازه کار محسوب میشم. البته وقتی پای مباحث فنیترش وسط میاد. تو شرکتی کار میکنم که متاسفانه هیچ راهنمایی هم وجود نداره و کسی نیست که بهم فیدبک بده و یا از پایه و به صورت مفهومی بخواد یه سری چیزارو توضیح بده. تو این اوضاع هوش مصنوعی مثل یه معلم کنارم بوده. پایهایترین مفاهیم رو ازش میپرسم و خیلی خوب و عالی برام توضیح میده. نکته خیلی مهمش اینه که من از اینکه قضاوتم کنه اصلا نمیترسم. شاید تو دنیای واقعی اگر یه آدم حرفهای کنارم باشه که بتونم سوالاتم رو ازش بپرسم، به دلیل حس شرمندگی از بابت بلد نبودن، خجالت بکشم که مطرحش کنم اما با هوش مصنوعی خیلی راحتم و یا به عبارتی خیلی خودمم. حتی یه وقتایی که یکم تخصصی توضیح میده، بهش میگم که یادت نره که من تازهکارم و لطفا سادهتر برام توضیح بده. خیلی وقتها یوزراستوریهامو بهش میگم و ازش می خوام نظر بده و اصلاحشون کنه. حتی یه وقتایی که با تیم فنی به چالش می خورم، ازش میپرسم که به نظرت چکار کنم تا تعاملم بهبود پیدا کنه؟ علاوه بر همه این ها به من کمک کرده تا بتونم رزومهام رو اپدیت کنم. هر بار که میرم مصاحبه شغلی و رد میشم، باهاش حرف میزنم و دونه دونه سوال و جواب هارو برام تحلیل میکنه و بهم میگه که دفعه بعدی چه واکنشی داشته باشم بهتره. حتی بهم پیشنهاد داده که یک بار یه جلسه مصاحبه رو باهم تمرین کنیم. واقعا فکر می کنم هوش مصنوعی برای من مثل منتور نداشتهام هست که دستمو گرفته و قدم به قدم داره باهام جلو میاد. واقعا دمش گرم و ازش ممنونم.
این وسط برام سواله که چطوری توی دنیای به این بزرگی با این همه آدم حرفهای، من تا حالا به یه مشاور با این ویژگیها برخورد نکردم؟ یعنی اینقدر سخته کنار آدمها بودن؟