نوای زندگی
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
422. یه بازه طلایی
یکی از بهترین دوره های زندگی وقتی هست که برای رفتن به جای جدیدی پذیرفته شدی اما هنوز تاریخ رفتنت نرسیده. مثل وقتی که نتیجه کنکورت اومده ومیدونی از اول مهر قراره تو رشته و دانشگاه دلخواهت درس بخونی یا وقتی که یه کار جدید پیدا کردی و قرار شده که از یک ماه دیگه فعالیتت رو شروع کنی. به نظرم فاصله زمانی بین شنیدن نتیجه و شروع فعالیت رو میشه «بازه طلایی زندگی» نام گذاری کرد.
در این شرایط اول از همه از رسیدن به یک دستاورد و لمس موفقیت خوشحالی. دوم این که هنوز فعالیت جدیدت شروع نشده و مسئولیتی روی دوشت نیست. پس حس سبکی فوقالعادیای رو تجربه می کنی و شب ها میتونی سرت رو با آرامش و با فکر و خیال کمتر روی بالش بذاری. (گفتم فکر و خیال کمتر چون حداقل برای من یکی فکر و خیال هیچ وقت به صفر نمی رسه. مثلا من اینقدر اعتماد به نفس پایینی داشتم که وقتی رتبه کنکورم اومد به خانواده ام گفتم حتما تو سامانه خطایی وجود داره وگرنه رتبه من باید خیلی بالا می شد و بنابراین تا روز ثبت نام استرس داشتم که بهم زنگ بزنن و بگن: «بابت اشتباهی که پیش اومده متاسفیم. شما قبول نشدین».). سوم این که با چالش های تغییر و تازگی هنوز مواجه نشدی و زندگی با همون ریتم قبلی ادامه داره. چهارم این که هنوز جای جدید و نقصان هاش رو نمی شناسی و تو ذهنت ازش یه تصویر قشنگ می سازی و فکر می کنی که قراره یه تجربه فوق العاده داشته باشی.تجربه من میگه که حداقل در ایران نباید انتظار داشته باشی که جای جدید خیلی خوب و خاص باشه چون همه ما، همه سازمانها و همه نهادها آلوده یک سیستم مشترک هستیم. نمیشه تو زمین گِلی راه بری و بگی من مواظب خودم هستم تا گلی نشم! اما با وجود همه این ها در اوایل حضور در هر جای جدیدی تو هنوز از کمبودها اطلاعی نداری و همین بی اطلاعی بهت کمک می کنه تا حال خوشایندی رو تجربه کنی.
باید بگم که امان از اطلاعات. اطلاعاتی که با اومدنشون حالت رو خراب می کنن. مثلا می فهمی که فلان دانشگاهی که این همه برای قبولیش زحمت کشیدی و خوشحال بودی، اونقدرا هم جذاب نیست و اساتیدش زمین تا آسمون با تصوراتت فرق دارن. یا به فرض می بینی که فضای کاری بر خلاف اون چیزی که در روزهای مصاحبه دیدی، اصلا گل و بلبل نیست و بی فرهنگیِ بی سازمانی فریاد میزنه.
با همه این ها ما در دوره هایی هرچند کوتاه در زندگیمون میتونیم از بی مسئولیتی و بی اطلاعی لذت ببریم. همین دوره های طلایی زندگی که منتظریم تا یه اتفاق خوب شروع بشه. درست مثل غذای محبوبت که از صبح و حتی از شب قبل برای تهیه اش زحمت کشیدی و حالا منتظری تا ظهر بشه و از خوردنش لذت ببری. پس به سلامتی همین روزهای خوش کوچیک. راستی آخرین بازه طلایی زندگی شما کی بوده؟
آمارگیر وبلاگ
برچسب:
نویسنده: کوروش حیدری