دوست دارم که نوشتن برام تبدیل بشه به یک روتین. به چیزی شبیه به یک وعده غذایی. البته الان هم همینطوره و وقتی نمی نویسم، کلافه و سردرگم میشم و صدای قار و قور ذهنم در میاد. اما دوست دارم نوشتنهام قالبی متفاوت به خودش بگیره. الان اوضاع اینطوریه که وقتی نیاز به نوشتن دارم سراغ وبلاگم میام و هرچیزی که به ذهنم می رسه رو می نویسم بدون این که دغدغه خوب نوشتن و ویرایشش رو داشته باشم، چون به راحتی می تونم تیک "ثبت موقت و عدم نمایش در وبلاگ" رو بزنم و خلاص. در واقع در حال حاضر با دم دستترین چیزها که حکم همون تنقلات لذت بخش رو دارن، روحم رو سیر می کنم. دوست دارم کمی این وضعیت رو تغییر بدم و بتونم هدفدارتر بنویسم. نوشتن فقط برای خالی کردن ذهنم نباشه. بلکه به این نیت باشه که چیزی "در خور" نوشته باشم. و البته که چیزی در خور نوشتن کار خیلی سختی هست.
حالا اگر بخوام جمله اولم رو اصلاح کنم باید بگم که: "دوست دارم نوشتن برام تبدیل بشه به چیزی شبیه به یک وعده غذایی سالم". یعنی سر یه ساعت مشخصی از روز، در یک جای ثابت و همیشگی، بخوام که بنویسم. تلاش کنم که بنویسم.
نویسندگی از نوجوونی جزو آرزوهای من بوده. اینو ورقه های دفترچه خاطرات اون دورانم می تونن شهادت بدن. اما هیچ وقت جدیش نگرفتم. شاید چون همیشه یک باور ذهنی داشتم که برای نویسنده بودن باید هزاران هزار کتاب خونده باشی. تصورم این بود که نویسنده ها در خونه هایی به دنیا اومدن که بخش زیادی از دیوارهای خونشون پوشیده از کتاب بوده. و خوب من هیچ وقت این تعداد کتاب نداشتم و نخوندم. باید اعتراف کنم که من تا همین چند سال پیش، هیچ رمانی نمی خوندم، چون غرق در شخصیت های کتاب میشدم و از خودم فراموش می کردم. طبیعی هست که با داشتن چنین فرضیات و شرایطی، نویسندگی برام در حد یه رویای شیرین دست نیافتنی بوده.
با همه این احوال، من گهگاهی نوشتم و خیلی از اوقات از اطرافیانم اینطور شنیدم که: "هی ... تو می تونی خوب بنویسی". نمیدونم بیان این جمله از سمت دیگران تا چه حد منطبق بر منطق و واقعیت بوده و تا چه حد ناشی از احساس و یا تعارفات ناشی از ایرانی بودن! اما راستش دوباره شنیدن این جمله تو همین چند وقت اخیر، قلقلکم داده که نوشتن رو جدی تر امتحان کنم. البته نه با هدف تحقق رویای نویسندگی که هنوز هم برام دور از دسترسه، بلکه صرفا نوشتن به خاطر خود نوشتن.
نمیدونم که نتیجه این امتحان چی میشه و مسیر به کجا می رسه، فقط میدونم هربار که مینویسم یه حس سبکی فوق العاده ای رو تجربه می کنم و همین برام کافیه :)